داستانهای مذهبی

ترفند امام حسین علیه السلام برای جلوگیری از شبیخون سپاه عمر سعد

 

چون هر لحظه احتمال داشت دشمن از پشت خیمه‌ها شبیخون بزند، امام حسین علیه السلام فرمان داد در خندقی که اصحابش در شب عاشورا در اطراف خیمه‌ها حفر کرده بودند، مقداری چوب و نی بریزند و به محض حمله دشمن، چوب‌ها و نی‌ها را آتش بزنند تا راه ارتباطی دشمن با خیمه‌ها قطع شود و نبرد فقط در یک طرف خیمه‌ها که یاران امام مستقر بودند، انجام شود. این تدبیر بسیار سودمند بود.

منابع:

قصه کربلا، ص 249.

الامام الحسین و اصحابه، ص 257.





نوع مطلب : امام حسین علیه السلام، حوادث کربلا، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :


تردید عمر سعد در جنگ با امام حسین علیه السلام

 

وقتی عمر بن سعد از طرف عبیدالله مخیر شد بین جنگ با حسین علیه السلام و باز پس دادن فرمان حکومت ری، سخت مردد شد. این موضوع را با عده ای در میان گذاشت. همگی او را از جنگ با حسین علیه السلام نهی کردند و حمزه بن مغیره، خواهرزاده اش به او گفت: تو را به خدا از این خیال بیرون بیا، زیرا جنگ با حسین نافرمانی خدا و قطع رحم است. به خدا سوگند، اگر همه دنیا از آن تو باشد و آن را از تو بگیرند، بهتر است از اینکه پس از مرگ به سوی خدا بروی در حالی که خون حسین بر گردنت باشد.

عمر بن سعد گفت: همین کار را انجام خواهم داد، ان شاءالله.

اما در نهایت نپذیرفت.

نزد ابن زیاد رفت و گفت: مرا به این مسئولیت گماردی، در ازای آن ولایت ری را به من اعطا کردی و مردم هم از این معامله آگاهند، ولی پیشنهادی دارم و آن این است که به همراهی عده ای از اشراف کوفه در این جنگ نیاز دارم. آنها را نزد خود فرا خوان تا همراه سپاهم باشند. سپس نام تعدادی از اشراف کوفه را ذکر کرد.

عبیدالله زیاد گفت: ما در اینکه چه کسی را خواهیم فرستاد از تو نظرخواهی نکرده ایم! اگر با این گروه که همراه توست از عهده انجام مأموریت بر می آیی که هیچ وگرنه باید از امارت ری چشم بپوشی!

عمر بن سعد چون پافشاری عبیدالله را دید گفت: خواهم رفت.

منابع:

قصه کربلا، ص 218.

تاریخ طبری، ج 5، ص 409.





نوع مطلب : امام حسین علیه السلام، عبیدالله بن زیاد، عمر سعد، حوادث حرکت کربلا، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :


جمعه 22 دی 1396 :: نویسنده : ح و

تحول عالم در شهادت سیدالشهداء

 

پس از شهادت امام حسین علیه السلام سپاه کوفه تکبیر گفتند: زمین به سختی لرزید و شرق و غرب تاریک شد. مردم را زلزله و برق فرو گرفت و آسمان خون بارید و هاتفی از آسمان ندا کرد: به خدا سوگند امام، فرزند امام و برادر امام و پدر امامان، حسین بن علی کشته شد. (1)

راوی گفت: در آن وقت غبار شدید همراه با تاریکی و طوفان سرخی که امکان دیدن نمی گذاشت آسمان را فرا گرفت که آن گروه گمان کردند عذاب بر آنها نازل گردیده است و ساعتها ادامه داشت. (2)

امام صادق علیه السلام به زراره فرمود: ای زراره! آسمان چهل روز بر حسین علیه السلام خون گریست و زمین چهل روز به سیاهی گریست و خورشید تا چهل روز به گرفتگی و سرخی گریست و... (3)

خلاد می گوید: بعد از شهادت حسین (علیه السلام) تا مدتی خورشید چون طلوع می کرد بر دیوارها و ساختمانها صبح و عصر آثار سرخی به چشم می خورد و مردم هر سنگی را بر می داشتند زیر آن خون تازه بود. (4)

منابع:

قصه کربلا، ص 376.

1- ذریعة النجاة، ص 147.

2- اللهوف، ص 53.

3- بحارالانوار، ج 45، ص 206.

4- مختصر تاریخ ابن عساکر، ج 7، ص 149.





نوع مطلب : امام حسین علیه السلام، حوادث کربلا، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :


پیوستن چند تن به اصحاب امام حسین علیه السلام

 

امام حسین علیه السلام در راه کوفه در توقفگاه عذیب الهجانات بود که چهار سوار به نام‌های نافع بن هلال، مجمع بن عبدالله، عمرو بن خالد و طرماح بن عدی از راه رسیدند. راهنمای آنها طِرماح بود.

حر رو به امام کرد و گفت: اینها از مردم کوفه اند. من آنها را بازداشت می کنم یا به کوفه بر می گردانم.

امام علیه السلام فرمود: من اجازه چنین کاری را به تو نمی دهم و همان طور که خود را از گزند تو حفظ می کنم، از آنان نیز محافظت خواهم کرد. زیرا اینها همانند اصحابی که با من از مدینه آمدند، یاران منند. پس اگر هنوز به پیمانی که با من بستی پایبندی، آنها را رها کن و گرنه با تو می جنگم.

سپس به آنها فرمود: از کوفه برایم بگویید.

مجمع بن عبدالله عایذی گفت: به اشراف و بزرگان کوفه رشوه هایی گزاف داده اند و چشم مال پرست آنها را پر کرده اند تا دل‌های آنان نسبت به بنی امیه نرم شود. اینک یکدل و یکزبان با تو دشمنی می ورزند. سایر مردم هم اکنون دل‌شان با توست ولی فردا شمشیرهایشان به روی تو کشیده خواهد شد.

امام علیه السلام از فرستاده خود، قیس بن مسهر صیداوی، پرسید.

گفتند: او را حصین بن نمیر گرفت و نزد ابن زیاد فرستاد و او دستور داد که قیس، تو و پدرت را ناسزا گوید، اما قیس بر منبر رفت و بر تو و پدرت درود فرستاد و ابن زیاد و پدرش را لعنت کرد و مردم را به یاری تو خواند و آنان را از آمدنت با خبر کرد. ابن زیاد دستور داد او را از بالای قصر به زیر انداختند.

اشک در چشمان امام علیه السلام حلقه زد و بر گونه اش جاری شد و آیه 23 سوره احزاب را قرائت کرد: فمنهم مَن قضی نحبه و منهم مَن ینتظر و ما بدلوا تبدیلاً؛ (برخی از مؤمنان کسانی هستند که پیمانی را که با خدا بستند به جای آوردند و برخی چشم به راه دارند و به هیچ روی پیمان خود را دگرگون نکردند).

آن‌گاه گفت: خدایا بهشت را جایگاه ما قرار ده و ما را با آنان در سرای رحمت خود جمع کن!

منابع:

قصه کربلا، ص 199.

کامل ابن اثیر، ج 4، ص 49.





نوع مطلب : امام حسین علیه السلام، حوادث حرکت کربلا، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :


پیشنهاد طرماح به امام حسین علیه السلام در راه کربلا

 

امام حسین علیه السلام در عذیب الهجانات فرمود: کسی از شما راه دیگری را غیر از این می شناسد؟

طرماح گفت: آری، ای پسر رسول خدا! من از راه آگاهم.

امام حسین علیه السلام فرمود: پیش رو!

طرماح جلو افتاد و شروع به خواندن این رجز نمود:

"ای شتر من، مترس و پیش از سپیده دم ما را برسان.

همراهان من بهترین سواران و نیکوترین مسافرانند: خاندان پیامبر، خاندان افتخار.

آنان بزرگانی درخشنده رویند؛ نیزه دارانی با نیزه های گندم گون، تیغ زنانی با شمشیرهای برنده.

ای خداوند که مالک نفع و زیانی! حسین، سالار مرا بر گمراهان و بازماندگان کفر، بر آن دو ملعون، فرزند ابوسفیان، یزید که پیوسته همدم شراب است و ابن زیاد، آن نابکار فرزند نابکار، پیروز گردان."

سپس به امام علیه السلام عرض کرد: یاران اندکی با شما می بینم. همین لشگریان حر بر شما پیروز می شوند و تازه من یک روز پیش از آمدن از کوفه، مردم انبوهی را در بیرون شهر دیدم که می گفتند آنها لشگری عظیمند که خود را آماده جنگ با حسین می کنند. من تاکنون چنین لشگر عظیمی ندیده بودم.

تو را به خدا سوگند، تا می توانی از آنها فاصله بگیر و اگر می خواهی در جایی امن فرود آیی تا چاره ای بیندیشی، با من بیا تا تو را به کوه أجا (نام یکی از دو کوهی است که قبیله طی در آنجا سکونت داشتند و قریه های فراوانی در آنجا است) ببرم. این کوه سنگر ما بوده و هست و تا به حال ما را از پادشاهان غسّان و حِمیر و نعمان بن منذر حفظ کرده است. قاصدی نزد قبیله طی در کوه أجا بفرست؛ ده روز نمی گذرد که مردم قبیله طی سواره و پیاده به استقبالت می آیند. تا هر زمانی که می خواهی نزد ما بمان و اگر خدای ناکرده اتفاقی بیفتد، من با تو پیمان می بندم که ده هزار مرد طایی پیش روی تو شمشیر بزنند و تا زنده اند، نگذارند دست هیچ کس به تو برسد.

امام حسین علیه السلام فرمود: خداوند تو و قبیله ات را جزای خیر دهد. ما و این گروه (اصحاب حر) پیمانی بسته ایم که نمی توانیم آن را نقض کنیم و معلوم نیست عاقبت کار ما و آنها به کجا می رسد.

طرماح بن عدی با امام حسین وداع کرد و گفت: خداوند شر جن و انس را از تو دور گرداند. من برای کسان خویش از کوفه آذوقه آورده ام. می روم و آذوقه آنها را می رسانم، بعد به سوی تو باز می گردم و اگر به تو برسم، یاری ات خواهم کرد.

امام علیه السلام فرمود: اگر قصد یاری داری شتاب کن.

طرماح می گوید: دانستم به یاری محتاج است. با عجله نزد قبیله خود رفتم و آذوقه ها را دادم و وصیت کردم و برگشتم. اما در عذیب الهجانات، سماعة بن بدر  را دیدم که خبر کشته شدن امام حسین علیه السلام را به من داد.

منابع:

قصه کربلا، ص 200.

کامل بن اثیر ج 2، ص 50.

نفس المهموم، ص 195.

مراصد الاطلاع، ج 1، ص 28.





نوع مطلب : امام حسین علیه السلام، حوادث حرکت کربلا، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :


پیامبر اکرم و تفسیر واژه عالین به اهل بیت

 

از پیامبر گرامی اسلام پرسیدند منظور از عالین در آیه "استکبرت ام کنت من العالین" چیست.

حضرت فرمود: منظور، من و علی و فاطمه و حسن و حسین است. ما در سرادق عرش خداوند را تسبیح می‌گفتیم و ملائکه نیز از تسبیح ما تسبیح می‌گفتند و این مربوط به دو هزار سال قبل از خلقت حضرت آدم است. آن هنگام که خداوند عزوجل، آدم را آفرید، به فرشتگان فرمان داد بر او سجده کنند، و به ما فرمان نداد. پس همه ملائکه سجده کردند، جز ابلیس که امتناع ورزید.

خداوند فرمود: استکبرت ام کنت من العالین (تکبر می ورزی یا از  عالین (این پنج تن که نام‌های آنان بر سرادق عرش نوشته شده) هستی؟)

پس ما ابواب خداوندیم که مردم از آن وارد می شوند. هدایت‌یافتگان به واسطه ما هدایت می یابند. کسی که ما را دوست بدارد، خداوند او را دوست دارد و وارد بهشتش می کند و کسی که با ما دشمنی ورزد، خداوند با او دشمنی می ورزد و او را به آتش می اندازد. ما را جز کسی که ولادتی پاک داشته باشد، دوست ندارد.

منبع:

بحار الانوار، ج 29، ص 306، حدیث 120.





نوع مطلب : پنج تن آل عبا، حضرت محمد صلی الله علیه و آله و سلم، حضرت علی علیه السلام، حضرت زهرا سلام الله علیها، امام حسن علیه السلام، امام حسین علیه السلام، ابلیس و شیطان، تفسیر و باطن آیات قرآن، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :


پذیرش توبه حضرت آدم به واسطه اهل بیت علیهم السلام

پیامبر گرامی اسلام فرمود: هنگامی که آدم در اطاعت از فرمان خداوند مرتکب خطا شد، خداوند را به حق ما (پنج نور مقدس) قسم داد تا توبه اش را بپذیرد و از خطایش درگذرد و خداوند هم خواسته او را اجابت نمود، توبه اش را پذیرفت و گناهش را بخشید.

سپس فرمود: ای آدم، بر تو بشارت باد که این‌ها از فرزندان تو هستند.

پس آدم، خدای عزوجل را سپاس گفت و به خاطر وجود ما، بر ملائکه مباهات نمود.

منابع:

بحار الانوار، ج 35، ص 23، حدیث 15.

روضة ص 17 و 18.





نوع مطلب : پنج تن آل عبا، حضرت محمد صلی الله علیه و آله و سلم، حضرت علی علیه السلام، حضرت زهرا سلام الله علیها، امام حسن علیه السلام، امام حسین علیه السلام، حضرت آدم علیه السلام، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :


چهارشنبه 17 آبان 1396 :: نویسنده : ح و

پاداش زیارت امام حسین علیه السلام

 

عبدالله بن عباس می گوید: روزی نزد پیامبر رفتم و دیدم حسن بر دوش اوست و حسین بر زانوی او و پیامبر آن دو را می بوسد و می گوید: خداوندا! هرکس اینها را دوست می دارد دوست بدار و با هرکس که با آنان دشمنی می کند دشمنی کن.

آن گاه فرمود: ای عباس، گویا حسین را می بینم که محاسنش به خونش رنگین شده است و کمک می‌طلبد؛ اما کسی یاری اش نمی کند.

پرسیدم: چه کسانی با او چنین می کنند، یا رسول الله؟

فرمود: اشرار امتم. خداوند آنها را به شفاعت من نایل نکند.

آن گاه فرمود: ای ابن عباس، کسی که او را زیارت کند در حالی که عارف به حق او باشد، خداوند ثواب هزار حج و هزار حج عمره را برای او می نویسد. هرکس او را زیارت کند، گویا مرا زیارت کرده و کسی که مرا زیارت کند، گویا خدا را زیارت کرده است و حق زائر خداوند این است که به آتش جهنم، عذاب نشود. آگاه باش که زیر قبه حرمش دعا اجابت می شود و در تربتش شفاست و امامان فرزندان اویند.

منبع:
بحار الانوار، ج 36، ص 285، حدیث 107.





نوع مطلب : حضرت محمد صلی الله علیه و آله و سلم، امام حسن علیه السلام، امام حسین علیه السلام، خداوند متعال، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :


مبارزات حضرت ابا عبداللّه الحسین (ع) و شهادت آن مظلوم

از بعضى ارباب مَقاتل نقل است كه چون حضرت سیّد الشهداء علیه السّلام نظر كرد هفتاد و دو تن از یاران و اهل بیت خود را شهید و كشته بر روى زمین دید عازم جهاد گردید، پس به جهت وداع زنها رو به خیمه كرد و پردگیان سرادق عصمت را طلبید و ندا كرد: اى سكینه، اى فاطمه، اى زینب، اى امّ كلثوم! عَلَیْكُنَّ مِنّى السَّلامُ.

پس سكینه عرض كرد: یا اَبَة !اسْتَسْلَمْتَ لِلْموْتِ؟ (اى پدر! آیا تن به مرگ داده اى؟)

فرمود: چگونه تن به مرگ ندهد كسى كه یاور و معینى ندارد!

عرض كرد: ما را به حرم جدّمان بازگردان.

حضرت در جواب بدین مثل تمثّل جست: هَیْهاتَ لَوتُرِكَ اْلقَطا لَنامَ؛ (اگر صیّاد از مرغ قَطا دست بر مى داشت آن حیوان در آشیانه خود آسوده مى خفت) كنایه از آنكه این لشكر دست از من نمى دارند و نمى گذارند كه شما را به جائى بَرَم.

زنها صدا به گریه بلند كردند، حضرت ایشان را ساكت فرمود.

راوى گفت: پس حضرت سیّد الشهداء علیه السّلام به نفس نفیس عازم قتال شد. امام زین العابدین علیه السّلام چون پدر بزرگوار خود را تنها و بى كس دید با آنكه از ضعف و ناتوانى قدرت برداشتن شمشیر نداشت راه میدان پیش گرفت، امّ كلثوم از قفاى او ندا در داد كه اى نور دیده برگرد، حضرت سجاد علیه السّلام فرمود كه اى عمّه دست از من بردار و بگذار تا پیش روى پسر پیغمبر صلى اللّه علیه و آله و سلّم جهاد كنم، حضرت سیّد الشهداء علیه السّلام به امّ كلثوم فرمود كه بازدار او را تا كشته نگردد و زمین از نسل آل محمّد علیهماالسّلام خالى نماند.

بالجمله؛ امام حسین علیه السّلام در چنین حال از محبّت امّت دست باز نداشت و همى خواست بلكه تنى چند به راه هدایت در آید و از آن گمراهان روى برتابد. لاجرم ندا در داد كه آیا كسى هست كه ضرر دشمن را از حرم رسول خدا صلى اللّه علیه و آله و سلّم بگرداند؟ آیا خدا پرستى هست كه در باب ما از خدا بترسد؟ آیا فریادرسى هست كه امید ثواب از خدا داشته باشد و به فریاد ما برسد؟ آیا معینى و یاورى هست كه به جهت خدا یارى ما كند؟

در بیان شهادت طفل شیر خوار

پس حضرت بر در خیمه آمد و به جناب زینب علیهماالسّلام فرمود: كودك صغیرم را به من سپارید تا او را وداع كنم، پس آن كودك معصوم را گرفت و صورت به نزدیك او برد تا او را ببوسد كه حرملة بن كاهل اسدى لعین تیرى انداخت و بر گلوى آن طفل رسید و او را شهید كرد.

پس آن كودك را به خواهر داد، زینب علیهاالسّلام او را گرفت و حضرت امام حسین علیه السّلام كفهاى خود را زیر خون گرفت همین كه پر شد به جانب آسمان افكند و فرمود: هر مصیبتى كه بر من نازل شود سهل است بر من زیرا كه خداوند می بیند.

سبط ابن جوزى در تذكره از هشام بن محمّد كلبى نقل كرده كه چون حضرت امام حسین علیه السّلام دید كه لشكر در كشتن او اصرار دارند قرآن مجید را برداشت و آن را از هم گشود و بر سر گذاشت و در میان لشكر ندا كرد: ... اى قوم براى چه خون مرا حلال مى دانید آیا پسر دختر پیغمبر شما نیستم؟ آیا به شما نرسید قول جدّم در حقّ من و برادرم حسن علیه السّلام: هذانِ سَیّدِا شَبابِ اَهْلِ الْجَنَّةِ؟

در این هنگام كه با آن قوم احتجاج مى نمود ناگاه نظرش افتاد به طفلى از اولاد خود كه از شدّت تشنگى مى گریست، حضرت آن كودك را بر دست گرفت و فرمود: یا قَوْمُ اِنْ لَمْ تَرْحَمُونى فَارْحَمُوا هذا الطِّفْلَ؛
اى لشكر! اگر بر من رحم نمى كنید پس بر این طفل رحم كنید؛ پس مردى از ایشان تیرى به جانب آن طفل افكند و او را مذبوح نمود. امام حسین علیه السّلام شروع كرد به گریستن و گفت: اى خدا! حكم كن بین ما و بین قومى كه خواندند ما را كه یارى كنند بر ما پس كشتند ما را، پس ندائى از هوا آمد كه بگذار او را یا حسین كه از براى او مرضع یعنى دایه اى است در بهشت.

در كتاب احتجاج مسطور است كه حضرت از اسب فرود آمد و با نیام شمشیر گودى در زمین كند و آن كودك را به خون خویش آلوده كرد پس ‍ او را دفن نمود.

پس مبارز طلبید و هر كه در برابر آن فرزند اسداللّه الغالب مى آمد او را به خاك هلاك مى افكند تا آنكه كشتار عظیمى نمود و جماعت بسیار از شجاعان و اَبطال رِجال را به جهنّم فرستاد، دیگر كسى جرأت میدان آن حضرت نكرد.
بعضى از رُوات گفته: ... هنگامى كه اَبطال رِجال بر او حمله مى كردند چنان بر ایشان مى تاخت كه ایشان چون گلّه گرگ دیده مى رمیدند و از پیش روى آن فرزند شیر خدا مى گریختند، دیگر باره لشكر گرد هم در مى آمدند و آن سى هزار نفر پشت با هم مى دادند و حاضر به جنگ او مى شدند، پس آن حضرت بر آن لشكر انبوه حمله مى افكند كه مانند جَراد مُنْتَشر از پیش او متفرّق و پراكنده مى شدند و لختى اطراف او از دشمن تهى مى گشت. پس، از قلب لشكر روى به مركز خویش مى نمود كلمه مباركه لاحَوْلَ وَلا قوَّةَ اِلاّ بِاللّهِ را تلاوت مى فرمود.

ابن شهر آشوب و غیره نقل كرده اند كه آن حضرت 1950 تن از آن لشكر را به دَرَك فرستاده سواى آنچه را كه زخمدار و مجروح فرموده بود. این وقت ابن سعد لعین بدانست كه در پهن دشت آفرینش هیچ كس را آن قوّت و توانائى نیست كه با امام حسین علیه السّلام كوشش كند و اگر كار بدین گونه رود آن حضرت تمام لشكر را طعمه شمشیر خود گرداند. لاجرم سپاهیان را بانگ بر زد و گفت: واى بر شما! آیا مى دانید كه با كه جنگ مى كنید و با چه شجاعتى رزم مى دهید این فرزند اَنْزَع البَطین غالب كلّ غالب على بن ابى طالب علیه السّلام است، این پسر آن پدر است كه شجاعان عرب و دلیران روزگار را به خاك هلاك افكنده. همگى همدست شوید و از هر جانب براو حمله آرید.

پس آن لشكر فراوان از هر جانب بر آن بزرگوار حمله آوردند و تیراندازان كه عدد آنها چهار هزار به شمار مى رفت تیرها بر كمان نهادند و به سوى آن حضرت رها كردند. پس دور آن غریب مظلوم را احاطه كردند و مابین او و خِیام اهل بیت حاجز و حائل شدند، و جماعتى جانب سرادق عصمت گرفته. حضرت چون این بدانست بانگ بر آن قوم زد و فرمود كه اى شیعیان ابوسفیان! اگر دست از دین برداشتید و از روز قیامت و معاد نمى ترسید پس در دنیا آزاد مرد و با غیرت باشید رجوع به حسب و نسب خود كنید؛ زیرا كه شما عرب مى باشید. یعنى عرب غیرت و حمیّت دارد. شمر بى حیا رو به آن حضرت كرد و گفت: چه مى گوئى اى پسر فاطمه؟

فرمود: مى گویم من با شما جنگ دارم و مقاتلت مى كنم و شما با من نبرد مى كنید، زنان را چه تقصیر و گناه است؟ پس منع كنید سركشان خود را كه متعرّض حرم من نشوند تا من زنده ام.

شمر صیحه در داد كه اى لشكر از سراپرده این مرد دور شوید كه كفوّى كریم است و قتل او را مهیّا شوید كه مقصود ما همین است.

پس سپاهیان بر آن حضرت حمله كردند و آن جناب مانند شیر غضبناك در روى ایشان در آمد و شمشیر در ایشان نهاد و آن گروه انبوه را چنان به خاك مى افكند كه باد خزان برگ درختان را. و به هر سو كه روى مى كرد لشكریان پشت مى دادند. پس ، از كثرت تشنگى راه فرات در پیش گرفت، كوفیان دانسته بودند كه اگر آن جناب شربتى آب بنوشد ده چندان از این بكوشد و بكشد. لاجرم در طریق شریعه صف بستند و راه آب را مسدود نمودند و هر گاه آن حضرت قصد فرات مى نمود بر او حمله مى كردند و او را بر مى گردانیدند، اَعْور سلمى و عمرو بن حجّاج كه با چهار هزار مرد كماندار نگهبان شریعه بودند بانگ بر سپاه زدند كه حسین را راه بر شریعه مگذارید، آن حضرت مانند شیر غضبان بر ایشان حمله مى افكند و صفوف لشكر را بشكافت و راه شریعه را از دشمن بپرداخت و اسب را به فرات راند و سخت تشنه بود و اسب آن جناب نیز تشنگى از حدّ افزون داشت سر به آب گذاشت؛ حضرت فرمود كه تو تشنه و من نیز تشنه ام به خدا قسم كه آب نیاشامم تا تو بیاشامى، كَاَنَّه اسب فهم كلام آن حضرت كرد، سر از آب برداشت یعنى در شُرب آب من بر تو پیشى نمى گیرم.

پس حضرت فرمود: آب بخور من مى آشامم و دست فرا برد و كفى آب بر گرفت تا آن حیوان بیاشامد كه ناگاه سوارى فریاد برداشت كه اى حسین تو آب مى نوشى و لشكر به سراپرده ات مى روند و هتك حرمت تو مى كنند.

چون آن معدن حمیّت و غیرت این كلام را از آن ملعون شنید آب از كف بریخت و به سرعت از شریعه بیرون تاخت و بر لشكر حمله كرد تا به سرا پرده خویش رسید معلوم شد كه كسى متعرّض خِیام نگشته و گوینده این خبر مَكرْى كرده بوده. پس دگر باره اهل بیت را وداع گفت، اهل بیت همگان با حال آشفته و جگرهاى سوخته و خاطرهاى خسته و دلهاى شكسته در نزد آن حضرت جمع آمدند و در خاطر هیچ آفریده صورت نبندد كه ایشان به چه حالت بودند و هیچ كس نتواند كه صورت حال ایشان را تقریر یا تحریر نماید.

بالجمله؛ ایشان را وداع كرد و به صبر و شكیبائى ایشان را وصیّت نمود و فرمان داد تا چادر اسیرى بر سر كنند و آماده لشكر مصیبت و بلا گردند و فرمود بدانید كه خداوند شما را حفظ و حمایت كند و از شرّ دشمنان نجات دهد و عاقبت امر شما را به خیر كند و دشمنان شما را به انواع عذاب و بلا مبتلا سازد و شما را به انواع نِعَم و كرم مُزد و عوض كرامت فرماید، پس زبان به شكوه مگشائید و سخنى مگوئید كه از مرتبت و منزلت شما بكاهد، این سخنان بفرمود و روبه میدان نمود.

پس عنان مركب به سوى میدان بگردانید و بر صف لشكر مخالفان تاخت مى زد و مى انداخت و با لب تشنه از كشته پشته مى ساخت و مانند برگ خزان سرهای آن منافقان را بر زمین مى ریخت و به ضرب شمشیر آبدار خون اشرار و فجّار را با خاك معركه مى ریخت و مى آمیخت، لشكر از هر طرف او را تیرباران نمودند، آن حضرت در راه حق آن تیرها را بر رو و گلو و سینه مبارك خود مى خرید و از كثرت خدنگ كه بر چشمه هاى زره آن حضرت نشست سینه مباركش چون پشت خارپشت گشت.

و به روایت منقوله از حضرت باقر علیه السّلام زیاده از سیصد و بیست جراحت یافت و زیادتر نیز روایت شده و جمیع آن زخمها در پیش روى آن حضرت بود، در این وقت حضرت از بسیارى جراحت و كثرت تشنگى و بسیارى ضعف و خستگى توقف فرمود تا ساعتى استراحت كرده باشد كه ناگاه ظالمى سنگى انداخت به جانب آن حضرت، آن سنگ بر جبین مباركش رسید و خون از جاى او بر صورت نازنینش جارى گردید. حضرت جامه خویش را برداشت تا چشم و چهره خود را از خون پاك كند كه ناگاه تیرى كه پیكانش زهرآلوده و سه شعبه بود بر سینه مباركش و به قولى بر دل پاكش رسید و سر تیر از پشت ایشان بیرون زد و حضرت در آن حال گفت: بِسْمِ اللّهِ وَ باللّهِ وَ عَلى مِلَّةِ رَسُولِ اللّهِ صَلَّى اللّهُ عَلَیْهِ وَ آلِهِ.

آنگاه رو به سوى آسمان كرد و گفت: اى خداوند من! تو مى دانى كه این جماعت مى كشند مردى را كه در روى زمین پسر پیغمبرى جز او نیست. پس دست بُرد و آن تیر را از پشت بیرون كشید و از جاى آن تیر مسموم مانند ناودان، خون جارى گردید، حضرت دست به زیر آن جراحت مى داشت چون از خون پر مى شد به جانب آسمان مى افشاند و از آن خون شریف قطره اى بر نمى گشت، دیگر باره كف دست را از خون پر كرد و بر سر و روى و محاسن خود مالید و فرمود كه با سر روى خون آلوده و به خون خویش خضاب كرده، جدّم رسول خدا صلى اللّه علیه و آله و سلّم را دیدار خواهم كرد و نام كشندگان خود را به او عرضه خواهم داشت.

این وقت ضعف و ناتوانى بر آن حضرت غلبه كرد و از كارزار باز ایستاد و هر كه به قصد او نزدیك مى آمد یا از بیم یا از شرم كناره مى كرد و بر مى گشت. تا آنكه مردى از قبیله كنده كه نام نحسش مالك بن یسر بود به جانب آن حضرت روان شد و ناسزا و دشنام به آن جناب گفت و با شمشیر ضربتى بر سر مباركش زد كلاهى كه بر سر مقدس آن حضرت بود شكافته شد و شمشیر بر سر مقدسش رسید و خون جارى شد به حدى كه آن كلاه از خون پرشد. حضرت در حق او نفرین كرد و فرمود: بااین دست نخورى ونیاشامى و خداوند تو را با ظالمان محشور كند. پس آن كلاه پر خون را از فرق مبارك بیفكند و دستمالى طلبید و زخم سر را ببست و كلاه دیگر بر سر گذاشت و عمامه بر روى آن بست. مالك بن یسر آن كلاه پر خون را كه از خز بود بر گرفت و بعد از واقعه عاشورا به خانه خویش برد و خواست او را از آلایش خون بشوید زوجه اش اُمّ عبدالله بنت الحرّالبدّى كه آگاه شد بانگ بر او زد كه در خانه من لباس فرزند پیغمبر را مى آورى؟ بیرون شو از خانه من خداوند قبرت را از آتش پر كند. و پیوسته آن ملعون فقیر و بد حال بود و از دعاى امام حسین علیه السّلام هر دو دست او از كار افتاده بود و در تابستان مانند دو چوب خشك مى گردید و در زمستان خون از آنها مى چكید و بر این حال خسران مآل بود تا به جهنم واصل شد.

و به روایت سیّد رحمه اللّه و مفید رحمه اللّه لشكر لحظه اى از جنگ آن حضرت درنگ كردند پس از آن رو به او آوردند و او را دائره وار احاطه كردند. این هنگام عبدالله بن حسن كه در میان خِیام بود و كودكى غیر مراهق بود چون عمّ بزرگوار خود را بدین حال دید تاب و توان از وى برفت و به آهنگ خدمت آن حضرت از خیمه بیرون دوید تا مگر خود را به عموى بزرگوار رساند. جناب زینب علیهاالسّلام از عقب او به شتاب بیرون شد و او را بگرفت و از آن سوى امام علیه السّلام نیز ندا در داد كه اى خواهر، عبدالله را نگاه دار مگذار كه در این میدان بلا انگیز آید و خود را هدف تیر و سنان بى رحمان نماید. جناب زینب علیهاالسّلام هر چه در منع او اهتمام كرد فایده نبخشید و عبدالله از برگشتن به سوى خیمه امتناع سختى نمود و گفت: به خدا قسم! از عموى خویش مفارقت نكنم و خود را از چنگ عمه اش رهانید و به تعجیل تمام خود را به عموى خود رسانید، در این وقت اَبْجَر بن كعب شمشیر خود را بلند كرده بود كه به حضرت امام حسین علیه السّلام فرود آورد كه آن شاهزاده رسید و به آن ظالم فرمود: واى بر تو! اى پسر زانیه، مى خواهى عموى مرا بكشى؟ آن ملعون چون تیغ فرود آورد عبدالله دست خود را سپر ساخت و در پیششمشیر داد، شمشیر دست آن مظلوم را قطع كرد چنانكه صداى قطع کردنش بلند شد و به نحوى بریده شد كه با پوست زیرین بیاویخت. آن طفل فریاد برداشت كه یا ابتاه! یا عمّاه! حضرت او را بگرفت و بر سینه خود چسبانید و فرمود: اى فرزند برادر! صبر كن بر آنچه بر تو فرود آید و آن را از در خیر و خوبى به شمارگیر، هم اكنون خداوند تو را به پدران بزرگوارت ملحق خواهد نمود. پس حرمله تیرى به جانب آن كودك انداخت و او را در بغل عمّ خویش شهید كرد.

سیدبن طاوس رحمه اللّه و دیگران فرموده اند كه حضرت سیدالشهداء علیه السّلام فرمود: بیاورید براى من جامه اى كه كسى در آن رغبت نكند كه آن را در زیر جامه هایم بپوشم تا چون كشته شوم و جامه هایم را بیرون كنند آن جامه را كسى از تن من بیرون نكند. پس جامه اى برایش حاضر كردند، چون كوچك بود و بر بدن مباركش تنگ مى افتاد آن را نپوشید، فرمود این جامه اهل ذلّت است جامه از این گشادتر بیاورید؛ پس جامه بزرگتر آوردند آنگاه آن را پوشید. و به روایت سید رحمه اللّه جامه كهنه آوردند حضرت چند موضع آن را پاره كرد تا از قیمت بیفتد و آن را در زیر جامه هاى خود پوشید، فَلَمّا قُتِلَ جَرَّدُوهُ مِنْهُ چون شهید شد آن كهنه جامه را نیز از تن شریفش بیرون آوردند.

شیخ مفید رحمه اللّه فرموده كه چون باقى نماند با آن حضرت احدى مگر سه نفر از اهلش یعنى از غلامانش، رو كرد بر آن قوم و مشغول مدافعه گردید و آن سه نفر حمایت او مى كردند تا آن سه نفر شهید شدند و آن حضرت تنها ماند و از كثرت جراحت كه بر سر و بدنش رسیده بود سنگین شده بود و با این حال شمشیر بر آن قوم كشیده وایشان را به یمین و شمال متفّرق مى نمود شمر كه خمیر مایه هر شر وبدى بود چون این بدید سواران را طلبید و امر كرد كه در پشت پیادگان صف كشند و كمانداران را امر كرد كه آن حضرت را تیر باران كنند، پس كمانداران آن مظلوم بى كس را هدف تیر نمودند و چندان تیر بر بدنش رسید كه آن تیرها مانند خارِ خار پشت بر بدن مباركش نمایان گردید. این هنگام آن حضرت از جنگ باز ایستاد و لشكر نیز در مقابلش توقف نمودند، خواهرش زینب علیهاالسّلام كه چنین دید بر در خیمه آمد و عمر سعد را ندا كرد و فرمود: وَیْحَكَ یا عُمَر ایُقْتَلُ اَبُو عَبْدِ اللّه وَ اَنْتَ تَنْظَرُ اِلَیْهِ! عمر سعد جوابش نداد. و به روایت طبرى اشكش به صورت و ریش نحسش جارى گردید و صورت خود را از آن مخدره برگردانید.

پس جناب زینب علیهاالسّلام رو به لشكر كرد و فرمود: واى بر شما آیا در میان شما مسلمانى نیست؟ احدى او را جواب نداد.

سیدبن طاوس رحمه اللّه روایت كرده كه چون از كثرت زخم و جراحت اندامش سست شد و قوت كارزار از او برفت و مثل خارپشت بدنش پر از تیر شده بود، این وقت صالح بن وهب المُزَنى وقت را غنیمت شمرده از كنار حضرت در آمد و با قوت تمام نیزه بر پهلوى مباركش زد چنانكه از اسب در افتاد وروى مباركش از طرف راست بر زمین آمد در این حال فرمود: بِسْمِ اللّهِ وَبِاللّهِ وَ عَلى مِلَّةِ رَسُولِ اللّهِ.

پس برخاست و ایستاد. حضرت زینب علیهاالسّلام كه تمام توجّهش به سمت برادر بود چون این بدید از در خیمه بیرون دوید و فریاد برداشت كه وا اخاه وا سیّداهُ وا اهلبیتاهُ اى كاش آسمان خراب مى شد و برزمین مى افتاد و كاش كوهها از هم مى پاشید و بر روى بیابانها پراكنده مى شد.

راوى گفت: كه شمربن ذى الجوشن لشكر خود را ندا در داد براى چه ایستاده اید و انتظار چه مى برید؟ چرا كار حسین را تمام نمى كنید؟ پس ‍ همگى بر آن حضرت از هر سو حمله كردند، حصین بن تمیم تیرى بر دهان مباركش زد، ابوایوب غَنَوى تیرى بر حلقوم شریفش زد و زُرْعَه بن شریك بر كف چپش زد و قطعش كرد و ظالمى دیگر بر دوش مباركش زخمى زد كه آن حضرت به روى در افتاد و چنان ضعف بر آن حضرت غالب شده بود كه گاهى به مشقت زیاد بر می خاست، طاقت نمى آورد و بر روى مى افتاد تا اینكه سِنان ملعون نیزه به برگلوى مباركش فرو برد پس ‍ بیرون آورده و فرو برد در استخوانهاى سینه اش و بر این هم اكتفا نكرد آنگاه كمان بگرفت و تیرى بر نحر شریف آن حضرت افكند كه آن مظلوم در افتاد.

در روایت ابن شهر آشوب است كه آن تیر بر سینه مباركش رسید پس آن حضرت برزمین واقع شد و خون مقدسّش را با كفهاى خود مى گرفت و مى ریخت بر سر خود چند مرتبه.

پس عمر سعد گفت به مردى كه در طرف راست او بود از اسب پیاده شو و به سوى حسین رو و او را راحت كن. خَوْلى بن یزید چون این بشنید به سوى قتل آن حضرت سبقت كرد و دوید چون پیاده شد و خواست كه سر مبارك آن حضرت را جدا كند رعد و لرزشى او را گرفت و نتوانست؛ شمر به وى گفت خدا بازویت را پاره پاره گرداند چرا مى لرزى؟ پس خود آن ملعون كافر سر مقّدس آن مظلوم را جدا كرد.

سیّد بن طاوس رحمه اللّه فرموده كه سنان بن اَنَس - لَعَنهُ اللّه - پیاده شد و نزد آن حضرت آمد و شمشیرش را برحلقوم شریفش زد و مى گفت: واللّه كه من سر تو را جدا مى كنم و مى دانم كه تو پسر پیغمبرى و از همه مردم از جهت پدر و مادر بهترى، پس سر مقدّسش را برید.

در روایت طبرى است كه هنگام شهادت جناب امام حسین علیه السّلام هر كه نزدیك او مى آمد سِنان بر او حمله مى كرد و او را دور مى نمود براى آنكه مبادا كس دیگر سر آن جناب را ببرد تا آنكه خود او سر را از تن جدا كرد و به خَوْلى سپرد.

پس در این هنگام غبار سختى كه سیاه و تاریك بود در هوا پیدا شد و بادى سرخ ورزیدن گرفت و چنان هوا تیره و تار شد كه هیچ كس عین و اثرى از دیگرى نمى دید، مردمان منتظر عذاب و مترّصد عقاب بودند تا اینكه پس از ساعتى هوا روشن شد و ظلمت مرتفع گردید.

ابن قولویه قمى رحمه اللّه روایت كرده است كه حضرت صادق علیه السّلام فرمود: در آن هنگامى كه حضرت امام حسین علیه السّلام شهید گشت، لشكریان شخصى را نگریستند كه صیحه و نعره مى زند گفتند: بس كن اى مرد! این همه ناله و فریاد براى چیست؟

گفت: چگونه صیحه نزنم و فریاد نكنم و حال آنكه رسول خدا صلى اللّه علیه و آله و سلّم را مى بینم ایستاده گاهى نظر به سوى آسمان مى كند و زمانى حربگاه شما را نظاره مى فرماید، از آن مى ترسم كه خدا را بخواند و نفرین كند و تمام اهل زمین را هلاك نماید و من هم در میان ایشان هلاك شوم. بعضى از لشكر با هم گفتند كه این مردى است دیوانه وسخن سفیهانه مى گوید و گروهى دیگر كه توّابون نام گرفتند، از این كلام متنبّه شدند و گفتند به خدا قسم كه ستمى بزرگ بر خویشتن كردیم و به جهت خشنودى پسر سُمیّه سیّد جوانان اهل بهشت را كشتیم و همان جا توبه كردند و بر ابن زیاد خروج كردند و واقع شد از امر ایشان آنچه واقع شد.

راوى پرسید: فدایت شوم آن صیحه زننده چه كسی بود؟

امام صادق (ع) فرمود: ما او را جز جبرئیل ندانیم.

منبع:

منتهی الآمال (با تلخیص)





نوع مطلب : امام حسین علیه السلام، حوادث کربلا، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :


شهادت حضرت ابوالفضل العبّاس علیه السّلام

حضرت عبّاس علیه السّلام كه اكبر اولاد اُمُّ البَنین و پسر چهارم امیرالمؤمنین علیه السّلام بود و كُنْیَتش ابوالفضل و مُلَقّب به سقّا و صاحب لواى امام حسین علیه السّلام بود، چنان جمال دل آرا و طلعتى زیبا داشت كه او را ماه بنى هاشم مى گفتند و چندان جسیم و بلند بالا بود كه وقتی بر پشت اسب قوى و فربه می نشست پاى مباركش بر زمین مى كشید. او را از مادر و پدر سه برادر بود كه هیچ كدام را فرزند نبود. ابوالفضل علیه السّلام، اوّل ایشان را به جنگ فرستاد تا كشته ایشان را ببیند و ادراك اجر مصائب ایشان فرماید.

پس از شهادت ایشان بعضى از ارباب مقاتل گفته اند كه چون آن جناب تنهائى برادر خود را دید به خدمت برادر آمده عرض كرد: اى برادر! آیا رخصت مى فرمائى كه جان خود را فداى تو گردانم؟

حضرت از استماع سخن جانسوز او به گریه آمد و گریه سختى نمود، پس فرمود: اى برادر! تو صاحب لواى منى چون تو نمانى كس با من نماند.

ابوالفضل علیه السّلام عرض كرد: سینه ام تنگ شده و از زندگانى دنیا سیر گشته ام و اراده كرده ام كه از این جماعت منافقین خونخواهى خود كنم.

حضرت فرمود: پس الحال كه عازم سفر آخرت گردیده اى، پس کمی آب برای این کودکان بیاور.

پس حضرت عبّاس علیه السّلام حركت فرمود و در برابر صفوف لشكر ایستاد و لواى نصیحت و موعظت افراشت و هر چه توانست پند و نصیحت كرد و كلمات آن بزرگوار اصلاً در قلب آن سنگدلان اثر نكرد. لاجرم حضرت عبّاس علیه السّلام به خدمت برادر شتافت و آنچه از لشكر دید به عرض برادر رسانید. كودكان این بدانستند بنالیدند و نداى العَطَش العَطَش در آوردند، جناب عبّاس علیه السّلام بى تابانه سوار بر اسب شده و نیزه بر دست گرفت ومَشْکى برداشت و آهنگ فرات نمود شاید كه آبى به دست آورد. پس چهار هزار تن كه موكّل بر شریعه فرات بودند دور آن جناب را احاطه كردند و تیرها به چلّه كمان نهاده و به جانب او انداختند، جناب عبّاس علیه السّلام كه از پستان شجاعت شیر مكیده چون شیر شمیده بر ایشان حمله كرد و رجز خواند.

و از هر طرف كه حمله مى كرد لشكر را متفرّق مى ساخت تا آنكه به روایتى هشتاد تن را به خاك هلاك افكند، پس وارد شریعه شد و خود را به آب فرات رسانید چون از زحمت گیر و دار و شدّت عطش جگرش تفته بود خواست آبى به لب خشك تشنه خود رساند دست فرا برد و كفى از آب برداشت تشنگى سیّدالشهداء علیه السّلام و اهلبیت او را یاد آورد آب را از كف بریخت.

 

مشك را پر آب نمود و بر كتف راست افكند و از شریعه بیرون شتافت تا مگر خویش را به لشكرگاه برادر برساند و كودكان را از زحمت تشنگى برهاند. لشكر كه چنین دیدند راه او را گرفتند و از هر جانب او را احاطه كردند و آن حضرت مانند شیر غضبان بر آن منافقان حمله مى كرد و راه مى پیمود. ناگاه نوفل الازرق و به روایتى زیدبن ورقاء كمین كرده از پشت نخلى بیرون آمد و حكیم بن طفیل او را کمک کرد و تشجیع نمود پس تیغى حواله آن جناب نمود آن شمشیر بر دست راست آن حضرت رسید و از تن جدا گردید، حضرت ابوالفضل علیه السّلام جلدى كرد و مشك را به دوش چپ افكند و تیغ را به دست چپ داد و بر دشمنان حمله كرد و رجز خواند.

پس مقاتله كرد تا ضعف عارض آن جناب شد، دیگر باره نوفل و به روایتى حكیم بن طفیل لعین از كمین نخله بیرون تاخت و دست چپش ‍ را از بند بینداخت، جناب عبّاس علیه السّلام رجز دیگری خواند.

و مشك را به دندان گرفت و همّت گماشت تا شاید آب را به آن لب تشنگان برساند كه ناگاه تیرى بر مشك آب آمد و آب آن بریخت و تیر دیگر بر سینه اش رسید و از اسب به زمین افتاد.

پس فریاد برداشت كه اى برادر، مرا دریاب.

به روایت دیگر، ملعونى عمودى از آهن بر فرق مباركش زد كه به بال سعادت به ریاض جنّت پرواز كرد. چون جناب امام حسین علیه السّلام صداى برادر شنید، خود را به او رسانید دید برادر خود را كنار فرات با تن پاره پاره و مجروح با دستهاى مقطوع بگریست و فرمود: اكنون پشت من شكست و تدبیر و چاره من گسسته گشت.

در حدیثى از حضرت امام سجاد علیه السّلام مروى است كه فرمودند: خدا رحمت كند عمویم عبّاس را كه برادر را بر خود ایثار كرد و جان شریفش را فداى او نمود تا آنكه در یارى او دو دستش را قطع كردند و حقّ تعالى در عوض دو دست او دو بال به او عنایت فرمود كه با آن دو بال با فرشتگان در بهشت پرواز مى كند و از براى عبّاس علیه السّلام در نزد خداى منزلتى است در روز قیامت كه مغبوط جمیع شهداء است و جمیع شهداء را آرزوى مقام اوست.

 

 

منبع:

منتهی الآمال (با تلخیص)





نوع مطلب : امام حسین علیه السلام، حضرت اباالفضل علیه السلام، حوادث کربلا، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :


چهارشنبه 5 مهر 1396 :: نویسنده : ح و

توبه حر نزد امام حسین علیه السلام

حّر هنگامی که دید سپاه کوفه در جنگ با امام حسین علیه السلام مصمّم است، به سپاه حسینی پیوست و به امام گفت: فدایت شوم ای پسر رسول خدا! من همان کسی هستم که تو را از بازگشت به وطنت بازداشتم و همراهت آمدم تا تو را ناچار کردم در این سرزمین توقف کنی. گمان نمی‌کردم پیشنهاد تو را نپذیرند و به این سرنوشت دچارت کنند. به خدا اگر می دانستم کار به این جا می کشد، هرگز به چنین کاری دست نمی زدم.

اکنون از کرده ام به سوی خدا توبه می کنم. آیا توبه من پذیرفته است؟

حسین علیه السلام فرمود: آری، خداوند توبه تو را می پذیرد. اکنون از اسب پایین بیا.

حر گفت: من سواره باشم برایم بهتر است از این که پیاده شوم. می خواهم همچنان که بر اسب خود سوار هستم، ساعتی با دشمن برای یاری ات بجنگم تا کشته شوم.

منابع:

ارشاد مفید، ج 2، ص 103.





نوع مطلب : امام حسین علیه السلام، حر بن یزید ریاحی، حوادث کربلا، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :


دوشنبه 3 مهر 1396 :: نویسنده : ح و

جون غلام ابوذر (ع)

«جون» از شیعیان امام علی علیه السلام شناخته می شد. او پیوسته پس از ابوذر همراه اهل بیت علیهم السلام بوده است. زمانی در خدمت امام حسن علیه السلام و هنگامی با امام حسین علیه السلام بود. او امام حسین علیه السلام را از مدینه تا مکه و سپس از مکه تا عراق همراهی کرده بود. (1) گویند جون در ساخت و تعمیر سلاح جنگ مهارت داشت.

شهادت جون

جون در روز عاشورا در مقابل امام حسین علیه السلام ایستاده و از آن حضرت اجازه رزم خواست. اما امام به او اذن جهاد ندادند و حضرت فرمودند: ما تو را برای ایام عافیت و آسودگی خریداری کردیم ولی الان خود را گرفتار نکن. جون خود را بر قدمهای امام انداخت و بر آن بوسه می زد و می گفت: ای فرزند رسول خدا! من برای آسودگی خاطر خویش در گرفتاری از شما کمک می گرفتم. من خود می دانم که بوی خوشی ندارم، خویشانم افرادی فرومایه اند و رنگم سیاه است. اما شما بر من از آن نفس بهشت گونه تان بدمید تا که خوشبو شوم، شرافت خویشاوندی یابم و سیمایم سفید شود. به خدا قسم از شما جدا نخواهم شد تا این خون تیره ام با خون پاکتان مخلوط گردد. پس آن گاه امام او را اجاره رزم دادند. (2)

او وارد معرکه جنگ شد در حالی که این رجز را می سرود:

"ای کفار، ضرب شمشیر سیاه را چگونه می بینید؟ به شمشیر ضربه ای از فرزند محمد، از آنها با زبان و دست حمایت میکنم، در حالی که به بهشت در روز قیامت امیدوارم." (3)

بعد از آن، بیست و پنج نفر از سپاه دشمن را به خاک انداخت.

محمد بن ابی طالب می گوید: زمانی که جون به زمین خورد، اباعبدالله الحسین علیه السلام بر بالینش آمد و در حق او این گونه دعا فرمود: "پروردگارا! سیمای او را سفید کن و او را خوشبوی گردان و با محمد صلی الله علیه و آله محشورش نما، و بین او و محمد و آل محمد، آشنایی برقرار ساز. (4)

علمای ما از امام باقر علیه السلام و از پدرشان امام زین العابدین علیه السلام نقل کرده اند: هنگامی که بنی اسد برای دفن شهدا، به معرکه جنگ آمدند، بعد از چند روز دیدند که بوی خوشی - چون مشک - از اندام جون متصاعد است. (5)

منابع:

1) ابصارالعین، ص176.

2) اللهوف، ص 47؛ مقتل الحسین مقرم، ص313.

3) بحارالانوار، ج45، ص22؛ ابصارالعین، ص177، با قدری تفاوت در نقل شعر.

4) بحارالانوار، ج45، ص23؛ ابصارالعین، ص177.

5) مقتل العوالم، ج17، ص266؛ بحارالانوار، ج45، ص23؛ نفس المهموم، ص264؛ ابصارالعین، ص177.

 





نوع مطلب : حضرت علی علیه السلام، امام حسین علیه السلام، حوادث کربلا، ابوذر سلام الله علیه، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :


پنجشنبه 2 شهریور 1396 :: نویسنده : ح و

ذبح حضرت اسماعیل علیه السلام

علامه مجلسی (رحمه اللّه علیه) در ذیل روایتى نقل فرماید: چون حضرت ابراهیم علیه السلام به مشعر الحرام رسید، شب در آنجا خوابید شاد و خوشحال، پس در خواب دید پسر خود را قربان نماید و او را برد تا موضع جمره وسطی.

پس گفت اى فرزند عزیز: بدرستى كه در خواب دیدم تو را ذبح نمایم، پس تفكر نما چه مصلحت مى‏بینی.

فرزند سعادتمند گفت: اى پدر بجا آور آنچه مأموری.

چون هر دو امر خدا را تسلیم كردند، ناگاه شیطان به صورت پیرمردى آمد گفت: اى ابراهیم چه می خواهى از این پسر؟

 گفت: مى‏خواهم او را ذبح كنم.

گفت: سبحان اللّه می كشى پسرى را كه یك چشم زدن معصیت خدا نكرده.

حضرت ابراهیم علیه السلام فرمود: خدا به این امر فرموده.

گفت: پروردگار تو نهى می كند تو را از این كار، آنكه تو را امر به این كار نماید شیطان است.

حضرت ابراهیم علیه السلام فرمود: واى بر تو، آن كسى كه مرا به این مرتبه رسانیده او امر فرموده و در این شكى ندارم.

گفت: نه واللّه تو را امر به این كار نمی كند مگر شیطان.

حضرت ابراهیم علیه السلام فرمود: واللّه دیگر با تو سخن نگویم، عزم كرد كه فرزند را ذبح كند.

شیطان گفت: اى ابراهیم تو پیشواى خلقى و مردم پیروى تو می كنند و اگر تو این كار كنى بعد از این مردم فرزندان خود را بكشند.

حضرت جواب او نگفت، روى به پسر و با او مشورت در ذبح، چون هر دو منقاد امر الهى شدند.

پسر گفت: اى پدر روى مرا بپوشان و دست و پاى مرا محكم ببند. حضرت فرمود اى پسر با كشتن دست و پایت را ببندم، این هر دو را واللّه نكنم. پس جل دراز گوش (پالان خر) را پهن و فرزند را بر روى او خوابانید و كارد بر حلق او گذاشت و سر خود را بسوى آسمان بلند و كارد را به قوت تمام كشید.

جبرئیل پیش از كشیدن، كارد را برگردانید و پشت كارد به جانب حلق كرد، حضرت چون نظر كرد كارد را برگشته دید ثانیا دمش را به حلق گذاشت و كشید، باز جبرئیل كارد را گردانید تا چند مرتبه چنین شد، پس جبرئیل گوسفند را از جانب ثبیر كشید و فرزند را از زیر دست حضرت برداشته گوسفند را بجاى او خوابانید. (1)

فَلَمَّا أَسْلَما: پس آن هنگام كه پدر و پسر تسلیم شدند امر الهى را، یعنى حضرت ابراهیم علیه السلام به فداى پسر و اسماعیل علیه السلام به فداى سر گردن نهادند، وَ تَلَّهُ لِلْجَبِینِ: و بیفكند ابراهیم پسر را بر پیشانى، یعنى پیشانى او را به التماس او بر زمین گذارد و تیغ بر حلق او كشید. در روایت واقع شده كه هفتاد بار بكشید ذره‏اى از گوشت و پوست و رگ و پى او نبرید. حضرت در غضب شد كارد بیفكند، به قدرت الهى كارد به سخن در آمد كه اى پیغمبر خدا بر من خشم مگیر زیرا (الخلیل یامرنى بالقطع و الجلیل ینهانى) خلیل (حضرت ابراهیم (ع)) مرا بر بریدن امر فرماید و جلیل (خداوند متعال) مرا از بریدن باز مى‏دارد. (2)

منبع:

1) تفسیر اثنا عشری، ج‏11، ص: 142و 143 به نقل از بحار الانوار، ج 12، ص 126- 127.

2) تفسیر اثنا عشری، ج‏11، ص: 142و 143 به نقل از منهج الصادقین (چ سوم اسلامیه) ج 8 ص 7.





نوع مطلب : امام حسین علیه السلام، حضرت ابراهیم علیه السلام، حضرت اسماعیل علیه السلام، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :


پیامبر اکرم و معرفی و سفارش اهل بیت به مردم

جابر بن عبدالله انصاری روایت کرده است که رسول خدا در مسجد نشسته بود که علی علیه السلام در حالی که حسن (ع) سمت راست او و حسین (ع) سمت چپ او بود به سوی پیامبر (ص) آمدند.

پیامبر (ص) از جا بلند شد و علی (ع) را بوسید و در بغل گرفت، حسن را بوسید و روی زانوی راست نشاند و حسین را بوسید و بر روی زانوی چپ نشاند آنگاه فرمود: پدرم فدای پدر شما، پدرم فدای مادر شما؛ آن گاه فرمودند: ای مردم؛ خدای سبحان و تعالی به این دو و پدرشان و مادرشان و نیکان از فرزندانشان، بر همه فرشتگان مباهات نمود.

آنگاه فرمود: خداوندا، من آنها را دوست دارم و دوستانشان را نیز دوست دارم. خداوندا، رحمت خود را بر کسی که سفارش مرا درباره آنان اطاعت کند و سفارش مرا محفوظ بدارد، نازل فرما.

اینان اهل من و به پادارندگان دین من و زنده کننده سنت من و تلاوت کننده کتاب پروردگار من هستند اطاعت آنان اطاعت من است و معصیت و نافرمانی آنها نافرمانی من است.

منابع:

بحار الانوار، ج 27، ص 104، حدیث 74- الروضه و الفضائل.





نوع مطلب : ائمه علیهم السلام، پنج تن آل عبا، حضرت محمد صلی الله علیه و آله و سلم، حضرت علی علیه السلام، حضرت زهرا سلام الله علیها، امام حسن علیه السلام، امام حسین علیه السلام، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :


علم حضرت علی علیه السلام (قسمت سوم (آخر) حدیث ذعلب)

... آن مرد عرض كرد: اى امیر مؤمنان! نشانه مؤمن در آن زمان چیست؟

آن حضرت فرمودند: باید به چیزى نگاه كند كه خداوند بر او واجب كرده است و همان كارها را انجام دهد و نگاه كند كه خداوند چه چیزهایى را حرام كرده است كه همان كارها را انجام ندهد، اگر چه آن چیز رفیق صمیمى او باشد.

عرض كرد: اى امیر مؤمنان! قسم به خدا كه راست گفتید. سپس آن مرد غائب شد به طورى كه او را ندیدم. مردم هر چه جست و جو كردند آن را ندیدند.

امام على (علیه السلام) كه بر روى منبر بودند، لبخندى زدند و فرمودند: به دنبال چه كسى می گردید؟ این مرد برادرم حضرت خضر بود. سپس آن حضرت فرمودند: قبل از آن كه مرا از دست بدهید، سؤال كنید. در این هنگام دیگر كسى بلند نشد. سپس آن حضرت خداوند را ستایش كردند و بر پیامبرش درود فرستادند و به امام حسن (ع) فرمودند: اى حسن! بلند شو و بر بالاى منبر برو و سخنى بگو تا قبیله قریش بعد از من نسبت به جایگاه تو نادان نشوند و نگویند: حسن بن على چیزى نمی داند. امام حسن (ع) عرض كردند: اى پدر! چگونه بر منبر رفته و سخنرانى كنم در حالى كه شما در میان مردم هستید و می شنوید و می بینید. امام على (ع) فرمودند: پدر و مادرم به فدایت! طورى خود را از تو می پوشانم و گوش می دهم كه من تو را ببینم اما تو مرا نبینى.

امام حسن (ع) بالاى منبر رفته و خداوند را با نهایت ستایش، ستود و بر پیامبر به طور خلاصه درود فرستاد. سپس فرمود: اى مردم! از جدم رسول خدا (ص) شنیدم كه می فرمود: "من شهر علم و على در آن است و آیا به جز از در راهی برای ورود به شهر وجود دارد؟" سپس از منبر به پایین آمده و امام على (ع) به طرف ایشان رفتند و ایشان را بلند كردند و به سینه خود چسباندند.

سپس به امام حسین (ع) فرمودند: اى فرزندم! به منبر بالا برو و سخنرانى كن كه قبیله قریش بعد از من نسبت به جایگاه تو نادان نباشند و نگویند: حسین بن على چیزى نمی داند و سخن تو مانند سخن برادرت باشد. امام حسین (ع) به بالاى منبر رفته و خداوند را ستودند و او را مورد ستایش قرار دادند و بر پیامبر الهى درود فرستادند، سپس فرمودند: اى مردم! از جدم رسول خدا (ص) شنیدم كه می فرمود: به طور یقین على همان شهر هدایت است كه هر كس وارد آن شود نجات پیدا می كند و كسى كه از آن منحرف شود، نابود خواهد شد.

پس على (ع) به سوى آن حضرت رفتند و به سینه خود چسباندند و بوسیدند و فرمودند: اى مردم! شهادت بدهید كه این دو، عزیز رسول خدا و امانت او هستند كه به دست ما سپرده است و من نیز این دو را نزد شما به امانت می گذارم. اى مردم! رسول خدا (ص) (در روز قیامت) از این دو (امانت) می پرسد.

منبع:

توحید شیخ صدوق. باب 43- حدیث ذعلب.





نوع مطلب : حضرت محمد صلی الله علیه و آله و سلم، حضرت علی علیه السلام، امام حسن علیه السلام، امام حسین علیه السلام، عقل و علم اهل بیت علیهم السلام، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :




( کل صفحات : 13 )    1   2   3   4   5   6   7   ...   
درباره وبلاگ

با سلام خدمت خوانندگان محترم
در صورت تمایل جهت دریافت ایمیل مذهبی روزانه،
آدرس ایمیل خود را به آدرس زیر ارسال کنید:
hesamvahidi@gmail.com

داستانهای مذهبی این وبلاگ در شبکه های اجتماعی زیر هم ارسال می گردد:

کانال تلگرام:
https://telegram.me/dastanhayemazhabi

اینستاگرام:
http://instagram.com/dastanhaye_mazhabi

مدیر وبلاگ : ح و
موضوعات
نویسندگان
صفحات جانبی
جستجو

آمار وبلاگ
کل بازدید :
بازدید امروز :
بازدید دیروز :
بازدید این ماه :
بازدید ماه قبل :
تعداد نویسندگان :
تعداد کل پست ها :
آخرین بازدید :
آخرین بروز رسانی :
 
 
 
شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Mobile Traffic | سایت سوالات